ไดอะรี่ บ่มนาน

เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว…

วันอาทิตย์ เดินเล่น เหมือนเคยๆ

ไปนากาโนะบรอดเวย์
เจอหนังสือสูตรอาหารของ ซันจิ เชฟขาเหล็ก ประจำกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง

โลกของการ์ตูน(ญี่ปุ่น) มันไม่ได้จบอยู่แค่ในการ์ตูนนะ

ขนาดการ์ตูนโจรสลัด ยังทำหนังสืออาหารขายได้

มื้อกลางวันแวะทาน ซังกิด้ง 「ザンギ丼」
เป็นข้าวหน้าไก่ทอดคะระอาเกะ ในแบบตอนเหนือของญี่ปุ่น

ต่างกันตรงที่ราดซอสและมายองเนส

หลังจากนั้นก็ไปเดินเล่นต่อ แถวๆอากิบะ….

อากิบะ ก็ยังเป็น อากิบะ, มีแต่ โอตาคุ กับ เนิร์ด อี๊

กลับมานั่งจิบกาแฟ ที่โคเอ็นจิบ้านเราดีกว่า

มื้อเย็น ออกมาทานอาหารอิตาเลี่ยน กับ พี่อุ๊-เคนซัง

ชื่อร้าน Tsui-Teru ! Wine Bistro

อิ่มของคาวแล้วก็ต่อด้วยของหวาน

ที่ร้านนี้ มีประเด็นที่อยากพูดถึงนิดนึง

คือสมัยก่อน เมื่อนานมาแล้ว….
ผมเคยดูรายการโทรทัศน์รายการหนึ่ง ว่าด้วยเรื่องเมนูอาหารพิสดารของทางภาคเหนือ

ซึ่งก็คือ “จิ้นเน่า” หรือ เนื้อเน่า นั่นเอง

ตอนนั้นผมเองก็คือว่า กินกันไปได้ยังไง(วะ)

จนไม่นานมานี้

เจ้านายของผม(ที่ร้านเนื้อย่าง) เคยบอกว่า “เชื้อรา คือเคล็ดลับของเนื้ออร่อย”

ผมนึกภาพไม่ออกหรอก จนได้เห็นเนื้อที่ร้าน Tsui-Teru ! โชว์ให้ลูกค้าดู…  ( ราขึ้น จนเนื้อเขียว เชียวแหละ )

เนื้อของร้าน Tsui-teru ใช้ทำสเต็ก ก็คือเนื้อ Jukusei niku 「熟成肉」

หรือ เนื้อบ่ม ( ผมเลือกใช้คำว่า บ่ม เพราะว่ามีความหมายไปในทางเดียวกันกับ การบ่มผลไม้ บ่มไวน์ )

โดยบ่มเนื้อไว้นานประมาณ 4-6 สัปดาห์

แล้วเฉือนส่วนที่เสียออกไป ก่อนนำมาปรุงให้ลูกค้าทาน

ผมลองค้นข้อมูลในอินเตอร์เน็ทดูคร่าวๆ
เห็นเขาว่ากันว่า เชื้อรา(หรือแบคทีเรีย?) จะทำให้ เส้นใย(กล้ามเนื้อ)สูญเสียไป

จึงทำให้ เนื้อนุ่ม นั่นเอง

ผมไม่แน่ใจว่า ที่เมืองไทยมีร้านที่ใช้เนื้อแบบนี้บ้างมั้ยนะ

แต่เจ้านายผมบอกว่า มีร้าน หรูๆดังๆแพงๆ ที่ใช้เนื้อแบบนี้อยู่หลายร้านเลยทีเดียว

เดี๋ยววันหลังจะไปลอง

…

…

…

เอ๊ะ หรือที่หลายๆคนชอบดองงาน ก็เพื่อให้งานออกมาดี

ปล. บล็อคนี้ก็บ่มนานเหมือนกันนะ ฮาาาา